Графични страници
PDF файл
ePub

Quamque Stagyrites generoso magnus alumno,

Quem peperit Libyco Chaonis alma Jovi. Qualis Amyntorides, qualis Philyreïns heros

Myrmidonum regi, talis et ille mihi. Primus ego Aonios, illo præeunte, recessus

Lustrabam, et bifidi sacra vireta jugi ; Pieriosque hausi latices, Clioque favente,

Castalio sparsi læta ter ora mero.
Flammeus at signum ter viderat arietis Æthon,

Induxitque auro lanea terga novo;
Bisque novo terram sparsisti, Chlori, senilem

Gramine, bisque tuas abstulit Auster opes :
Necdum ejus licuit mihi lumina pascere vultu,

Aut linguæ dulces aure bibisse sonos. Vade igitur, cursuque Eurum præverte sonorum;

Quàm sit opus monitis, res docet ipsa, vides. Invenies dulci cum conjuge fortè sedentem,

Mulcentem gremio pignora chara suo : Forsitan aut veterum prælarga volumina patrum

Versantem, aut veri biblia sacra Dei;
Coelestive animas saturantem rore tenellas,

Grande salutiferæ religionis opus.
Utque solet, multam sit dicere cura salutem,

Dicere quam decuit, si modò adesset, herum. Hæc quoque, paulum oculos in humum defixa mo

destos, Verba verecundo sis memor ore loqui : Hæc tibi, si teneris vacat inter prælia Musis,

Mittit ab Angliaco litore fida manus. Accipe sinceram, quamvis sit sera, salutem ;

Fiat et hoc ipso gratior illa tibi.
Sera quidem, sed vera fuit, quam casta recepit

Icaris à lento Penelopeïa viro.
Ast ego quid volui manifestum tollere crimen,

Ipse quod ex omni parte levare nequit?

Arguitur tardus meritò noxamque fatetur,

Et pudet officium deseruisse suum. Tu modò da veniam fasso, veniamque roganti:

Crimina diminui, quæ patuere, solent. Non ferus in pavidos rictus diducit hiantes,

Vulnifico pronos nec rapit ungue leo. Sæpe sarissiferi crudelia pectora Thracis

Supplicis ad mestas delicuere preces : Extensæque manus avertunt fulminis ictus; Placat et iratos hostia

parva

deos. Jamque diu scripsisse tibi fuit impetus illi,

Neve moras ultra ducere passus Amor; Nam

vaga Fama refert, heu nuntia vera malorum! In tibi finitimis bella tumere locis; Teque tuamque urbem truculento milite cingi,

Et jam Saxonicos arma parâsse duces. Te circum latè campos populatur Enyo,

Et sata carne virûm jam cruor arva rigat ; Germanisque suum concessit Thracia Martem,

Illuc Odrysios Mars pater egit equos; Perpetuoque comans jam deflorescit oliva,

Fugit et ærisonam Diva perosa tubam, Fugit io! terris, et jam non ultima virgo

Creditur ad superas justa volàsse domos.
Te tamen interea belli circumsonat horror;

Vivis et ignoto solus inopsque solo ;
Et, tibi quam patrii non exhibuere Penates,

Sede peregrinâ quæris egenus opem.
Patria, dura parens, et saxis sævior albis

Spumea quæ pulsat litoris unda tui, Siccine te decet innocuos exponere fætus,

Siccine in externam ferrea cogis humum? Et sinis, ut terris quærant alimenta remotis

Quos tibi prospiciens miserat ipse Deus, VOL. III.

S

Et qui læta ferunt de coelo nuntia, quique,

Quæ via post cineres ducat ad astra, docent? Digna quidem, Stygiis quæ vivas clausa tenebris,

Æternâque animæ digna perire fame! Haud aliter vates terræ Thesbitidis olim

Pressit inassueto devia tesqua pede; Desertasque Arabum salebras, dum regis Achabi

Effugit, atque tuas, Sidoni dira! manus : Talis et, horrisono laceratus membra flagello,

Paulus ab Æmathiâ pellitur urbe Cilix: Piscósæque ipsum Gergessæ civis Iesum

Finibus ingratus jussit abire suis.
At tu sume animos; nec spes cadat anxia curis;

Nec tua concutiat decolor ossa metus.
Sis etenim quamvis fulgentibus obsitus armis,

Intententque tibi millia tela necem;
At nullis vel inerme latus violabitur armis,

Deque tuo cuspis nulla cruore bibet.
Namque eris ipse Dei radiante sub ægide tutus;

Ille tibi custos, et pugil ille tibi :
Ille, Sionææ qui tot sub mænibus arcis

Assyrios fudit nocte silente viros;
Inque fugam vertit quos in Samaritadas oras

Misit ab antiquis prisca Damascus agris;
Terruit et densas pavido cum rege cohortes,

Aëre dum vacuo buccina clara sonat, Cornea pulvereum dum verberat ungula campum,

Currus arenosam dum quatit actus humum; Auditurque hinnitus equorum ad bella ruentûm,

Et strepitus ferri, murmuraque alta virûm. Et tu (quod superest miseris) sperare memento,

Et tua magnanimo pectore vince mala : Nec dubites quandoque frui melioribus annis;

Atque iterum patrios posse videre lares.

[graphic]

ELEG. V. ANNO ÆTATIS XX.

In adventum veris.

In se perpetuo Tempus revolubile gyro

Jam revocat Zephyros vere tepente novos; Induiturque brevem Tellus reparata juventam ;

Jamque soluta gelu dulce virescit humus. Fallor? an et nobis redeunt in carmina vires,

Ingeniumque mihi munere veris adest? Munere veris adest, iterumque vigescit ab illo,

(Quis putet?) atque aliquod jam sibi poscit opus. Castalis ante oculos, bifidumque cacumen oberrat,

Et mihi Pyrenen somnia nocte ferunt; Concitaque arcano fervent mihi pectora motu,

Et furor, et sonitus me sacer intus agit.
Delius ipse venit, video Peneïde lauro

Implicitos crines; Delius ipse venit.
Jam mihi mens liquidi raptatur in ardua cæli,
Perque vagas

nubes corpore Perque umbras, perque antra feror, penetralia va

Et mihi fana patent interiora deûm; [tum, Intuiturque animus toto quid agatur Olympo;

Nec fugiunt oculos Tartara cæca meos. Quid tam grande sonat distento spiritus ore?

Quid parit hæc rabies, quid sacer iste furor? Ver mihi, quod dedit ingenium, cantabitur illo;

Profuerint isto reddita dona modo.
Jam, Philomela, tuos, foliis adoperta novellis,

Instituis modulos, dum silet omne nernus :
Urbe ego, tu silvà, simul incipiamus utrique,

Et simul adventum veris uterque canat.

liber eo;

Veris io! rediere vices: celebremus honores

Veris, et hoc subeat Musa perennis opus. Jam sol, Æthiopas fugiens Tithoniaque arva,

Flectit ad Arctöas aurea lora plagas. Est breve noctis iter, brevis est mora noctis opacæ;

Horrida cum tenebris exulat illa suis. Jamque Lycaonius, plaustrum coeleste, Boötes

Non longa sequitur fessus ut ante viâ. Nunc etiam solitas circum Jovis atria toto

Excubias agitant sidera rara polo. Nam dolus, et cædes, et vis cum nocte recessit;

Neve Giganteum Dii timuere scelus. Fortè aliquis scopuli recubans in vertice pastor,

Roscida cùm primo sole rubescit humus, “ Hac," ait,“ hac certè caruisti nocte puella, Phæbe! tuâ, celeres quæ

retineret

equos. Læta suas repetit silvas, pharetramque resumit

Cynthia, luciferas ut videt alta rotas; Et, tenues ponens radios, gaudere videtur

Officium fieri tam breve fratris ope.” “ Desere,” Phæbus ait, “ thalamos, Aurora! se

Quid juvat effæto procubuisse toro? (niles; Te manet Æolides viridi venator in herbâ ;

Surge, tuos ignes altus Hymettus habet.”
Flava verecundo dea crimen in ore fatetur,

Et matutinos ociùs urget equos.
Exuit invisam Tellus rediviva senectam;

Et cupit amplexus, Phæbe, subire tuos;
Et cupit, et digna est : quid enim formosius illa,

Pandit ut omniferos luxuriosa sinus; Atque Arabum spirat messes, et ab ore venusto

Mitia cum Paphiis fundit amoma rosis? Ecce! coronatur sacro frons ardua luco,

Cingit ut Idæam pinea turris Opim;

« ПредишнаНапред »