Графични страници
PDF файл
ePub
[ocr errors]

Kallimadus.

Κείνος οι τευτην έλαχ' ανέρα,

αοιδόν.
Φοίβω γαρ και τόξον επιτρέπεται και αοιδή.
Κάνε δε θριαι, και μάντιες" εκ δε νυ Φοίβα
Ιητροί δεδίασιν ανάβλησιν θανάτοιο.
Φοίβον και Νόμιον κικλήσκομεν, εξ έτι κείνα
Εξότ' επΑμφρυσά ζευγώτιδας έτρεφεν ίππες,
Hi9ές υπ’ έρωτα κεκαυμένος Αδμήτοιο.
Ρώα κε βεβόσιον τελέθοι πλέον, έδε κεν

αίγες
Δεύοιντο βρεφέων επιμηλάδες, ήσιν Απόλλων.
Βοσκομένης οφθαλμόν επήγαγεν. εδ' αγάλακτοι
Οίες, εδ' άκυθοι, πάσαι δε κεν δεν υπάρνοί.
Η δέ κε μουνοτόκος, διδυμοτόκος αιψα γένοιτο.
Φοίβω δ' έσπόμενοι πόλιας διεμετρήσαντο
Ανθρωποι. Φοίβος γαρ α' οι πολίεσσι φιληδα
Κτιζομέναις, αυτός δε θεμείλια Φοίβος υφαίνει.
Τετραέτης τα πρώτα θεμείλια Φοίβος έπηξε
Καλή έν Ορτυγίη περιηγές εγγύθι λίμνης.
Αρτεμις αγρώσσεσα καρήατα συννεχές αιγών
Κυνθιάδων φορέεσκεν, ο δ' έπλεκε βωμόν Απόλλων.
Δεύματο μεν κεράεσσιν έδεθλια, πηξε δε βωμον
Εκ κεράων, κεραες δε πέριξ υπεβάλλετο τοίχος.
ΩΣ' έμαθεν τα πρώτα θεμέλια Φοίβος εγέρειν.
Φοίβος και βαθύγειoν εμήν πόλιν έφρασε Βάττω
Και Λιβύην εσίoντι κόραξ ηγήσατο λαό
Δεξιός οικισής" και ώμοσε τείχεα δώσεις
Ημετέροις βασιλεύσιν αι δ' ευορκος Απόλλων.
Ω’πολλον, πολλοί σε Βοηδρόμιον καλέσι,
Πολλοί δε Κλάριον" (πάντη δε τοι ούνομα πουλή)
Ανταρ εγω Καρντίον' εμοί πατρώίον έτων.

[ocr errors][ocr errors]
[ocr errors][merged small]
[ocr errors]
[ocr errors]

Raftimadis, Σπάρτη του, Καρνάε, τόδε πρώτισον έδεθλον,

Δεύτερον αν Θήρη, τρίτατόν γε μεν άσυ Κυρήνη.
Εκ μέν σε Σπάρτης έκτoν γένος Οιδιπόδιο
Ηγαγε Θηραίων και απόκτισιν εκ δε σε Θήρης
Ούλος Αριστοτέλης Ασβυσίδι πάρθετο γαίη.
Δύμε δε τοι μάλα καλόν ανάκτορον εν δε πόλη
Θήκε τελεσφορίην επετήσιον, ή ένα πολλοί
Υδάτιον πίπτεσιν επ' ιχίον, ώ άνε, ταύροι.
1η έη, Καρνε πολύλλιτε, σώο δε βωμοί
Ανθεα μεν φορέασιν εν αρι, τόσσα πες δραι
Ποικίλ' άγινεύσι ζεφύρε πνείοντος εέρσην,
Χείματι δε κρόκον ηδύν: αει δέ τοι αέναον πύρ,
Ουδέ ποτε χθιζόν περιβόσκεται άνθρακα τέφρη.
Ηρ' εχάρη μέγα Φοίβος, ότε ζωτήρες Εννές
Ανέρες ώρχήσαντο μετα ξανθησι Λιβύσσης,
Τεθμιαι ευτέ σφιν Καρνειάδες ήλυθον ωραι.
Οι δ μπω πηγής Κυρής έδύναντο πελάσσει
Δωρίεες, πυκινην δε νάπαις Αζιλιν ένοιον.
Τους μεν άναξ δεν αυτόν, έή δ' επεδείξατο νύμφη
Στας επί Μυρτέσης, κερατώδεος ήχι λέοντα
Υψης κατέπεφνε, βοών σίνιν Ευρυπύλειο.
Ον κείνε χορν είδε θεώτερον άλλον Απόλλων,
Ουδε πόλει τοσένειμεν οφέλσιμα τόσσα Κυρήνη,
Μνωόμενος προτέρης αρπακτύος. έδε μεν αυτοί
Βαττιάδαι Φοίβοιο πλέον θεον άλλον έτισαν.
1η ίη παιήον, ακούομεν, oύνεκα τέτο
Δελφός του πρώτισον εφύμνιον εύρετο λαός,
Ημος έκοβολίην χρυσέων επεδείκνυσο τόξων.
Πυθώ τοι κατιόντι συνήντέτο δαιμόνιος 9ης,

"Rallimadus.

Λίνος όφις. τον μεν συ κατήναρές, άλλον έπ' άλλω
Βάλλων κυν οισον επηύτησε δε λαός,
Ιη ιη παιήον, ίει βέλος, ευθύ σεμήτης
Γείνατ’ άοσσητήρα" το δ' εξ έτι κάθε είδη.
Οφθόνος Απόλλωνος επ' ατα λαθριος είπεν,
Ουκ άγαμαι τον αοιδόν, ός έδ', όσα πόντος, αείδει. .
Τον φθόνον ω 'πόλλων ποδι τ' όλασεν, ώδε τ' έειπεν
Ασσυρία ποταμοιο μέγας ξέος, αλλα τα πολλα
Λύματα γης και πολλών εφ' ύδατι συρφετόν έλκει,
Δηοί δ' εκ απο παντός ύδωρ φορέασι Μέλισσαι,
Αλλ' ήτις καθαρή τε και αχράαντος ανέρπει
Πίδακος εξ ιερής ολίγη λιβας, άκρον άωτον.
Χαίρε άναξ. δδε Μώμος, ίν ο φθόρος, ένθα νέοιτο.

[blocks in formation]
[ocr errors]

Kallimacus.

Uebersetzung.
Schaut, wie der heilige Sprößling erbebt, der fors

beer Apollons !
Wie er wanket der Tempel Foebos! entfliehet, entflies

het Ungeweihte! Schon rauscht auf der Schwelle des kom:

menden Gottes Tritt, ihm beugt sich mit freundlichem Negen die Pal:

me von Dålos,
Und ihm singt in den Lüften der Schwan' mit lieblicher

Stimme!
Riegel und Schlosser hemmen nicht mehr die Thore,

mit lautem
Krachen springen sie auf. Es nahet foebos Apollon.

Auf! empfangt ihn mit Tanz und Gesang ihr blů:

henden Knaben, Aller Augen sehen ihn nicht, der Fromme nur schaut

ihn, D-des Seeligen der ihn erblickt, der regne sein Schicks

sal! Ach laß uns die Seeligen seyn, und dich sehen o Foes

bos.

Keine schweigende Leier, und keine ruhende Füße!
Jünglinge! tritt Apollon einher, wenn ihr in das Bette
Eurer Braut zu steigen, und graues Haar an der

Sdwelle
Eures Alters zu locken euch sehnt, und wenn ihr begehs

ret
Eurer Våter begonnene Mauren zum Siebel zu heben!
Euch ihr tanzenden Knaben, und eud, ihr singenden

preisid,
Feiert mit mir und singet fein Lob. Es feiern des

Meeres
Wogen, wenn sich das Loblied erhebt aus dem Munde

des Dichters,
Wenn er den Bogen besingt und die tonende Leier des

Gottes.

Tetis ruht von dem Jammer, die klagende Mutter, Rallimachus.

gedenket Nicht des todten Achillens wenn wir den Nahenden

preisen,
Auch die tråufelnde Klippe, denn ach zur ftarrenden

Klippe
Ward ein blühendes Weib, und Thrånen wurden zur

Quelle!
Auch sie ruhet vom Jammer, und hebt die Stimme

zum Preise.

Sing ihn, Reigen, den Gott, der wenn du so ihn

besirgest Wie sein Herz es begehrt, mit reichen Gaben did loh:

nen

1

Wird, denn solches vermag Er, der zu des Donnerers

Redten
Sinet; sing' ihn nicht seut allein ! Dir strömet ein

reicher
uell zum Preise, denn wer vermag nicht Foebos zu

singen?
Nicht die goldene Leier des Gottes, den Bogen, den

Rocher,
Und den goldgewürften Leibrock mit strahlender

Spange.
Bis zu den Solen prangt er in Golde, denn Foebos

Apollon
Sammelt des Soldes viel und der Schatz im Püthischen

Sempel!
Forbos ist ewig mit Schönheit geschmückt und ein ewis

ger Jüngling,
Seine Wangen sind zart und bartlos wie Wangen der

Jungfrau,
Von der Scheitel fließet herab sein duftendes Haupts

haar!
Reine Narde trieft aus der Locke des Gottes, es thauet
Heilungsbalsam herab, und da wo die Tropfen entfals

len Blüht mit Gesundheit und Lebenskraft das Land und

die Städte.

[ocr errors][merged small][ocr errors]
« ПредишнаНапред »