Графични страници
PDF файл
ePub

homer., Eilend zu ftreben.

Nun stand, ein grimmiger 88

we, verwandelt Auf des Schiffes Sche, der Gott, und brådte gewals

tig. In der Mitten erschuf er, mit Todesschrecken zu

dråuen, Eine zottige Bårin, die wütete, aber von oben Blickte mit Flammenauge der Lowe! - Sie flohen ers

schrocken, Drångten sich um den Steurer herum, den weisen Mes

deidås. Zitternd standen sie ; pldplich ergrif mit stürzendem ans

fau Er den Fürsten; die übrigen, meidend ihr tödtendes

dical,
türzten sich alle, so bald sie es sahn, zugleich in die

Mogen.
Und fle wurden Delphine! Des Steuermannes ers

barmte
Er fich, hielt ihn, und macht ihn zum Hochbeglückten,

und fagte: Sey getrost, du trefflicher führer! vertraue mir, Theus

rer,
Ich bin Bacchus, der Lautfrohlockende! mich hat die

Mutter,
Kadmo$ Tochter hat mich geboren, aus Zeus Umars

mung!

Keil dir, Sohn der Mutter mit schönen Augen! es

finger Der nicht füße Gesänge, der dein Bergisst, Dionůsos!

ΙΙ.

bomer.

Οι

ΕΙΣ ΓΑΙΑΝ ΜΗΤΕΡΑ ΠΑΝΤΩΝ.

[ocr errors]
[ocr errors]

Γαίαν παμμήτιραν αμσομαι, ηυθέμεθλον,
Πρεσβίσης, ή φίρβει επί χθονί πάνθ' οπόσ' εςίν:
Ημέν όσα χθόνα διαν επέρχεται, ήδ' όσα πόντον,
Ήδ' οσα πωτώνται" ταδε φέρεται εκ σέθεν όλβον.
Έκ σο δ' ευπαιδές τε και εύκαρποι τελέθουσι,
Πόντινα" σε δέχεται, δουναι βίον, ήδ' αφελέθαι,
Θητούς ανθρώποισιν ο δ' όλβιος, όν κε συ θυμώ
Πρόφρων τιμήσεις τω δ' αφθονα πάντα παρεςι.
Βρίθει μέν σφιν αρουρα φερέσβιος, ηδε κατ' άγρους
Κτήνεσιν ευθηνεί, οίκος δ' εμπίμπλεται εσθλών
Αυτοί δ' ευνομίησι πόλιν κατα καλλιγύναικα
Κοιρανεουσ', όλβος δε πολυς πλούτος όπηδες.
Παίδες δ' ευφροσύνη νεοθηλέϊ κυδιόωσι:
Παρθενικαί τε, χορούς παρ' ευανθέσιν ευφρονι θυμώ
Παίζουσαι σκαίρουσι κατ' ανθεα μαλθακα ποίης,
Ούς κε συ τιμήσεις, σεμνη θεα, άφθονε δαίμον.

Χαίρε, θεών μητερ, άλοχ’ Ουρανού ασερόεντος.
Πρόφρων δ' αντ' ωδής βίοτον θυμήρε όπαζε
Αυταρ εγώ να σείο και άλλης μνήσομ' αοιδης.

[merged small][ocr errors][merged small]

bomer.

Uebersegung.
Erde, du Mutter aller, du Festgegründete, fingeri
Will ich, Zeltete, didy, du aller Lebenden Amme!

Allen, welche das Land betreten, die Wasser bewon:

nell, Giebsti du Nahrung aus deiner Füll’, und dem Fittig

geschlechte; Kinderselig und reich an Früchten ist alles, o Hehre, Nur von dir ! Dein ists dem sterblichen Menschen zu

geben Und zu rauben das Leben. Shit, den du mit regnen

den Blicken Anschaust, wohl dem Beglückten! ihm mangelt keine

der Haben;
Seine Felder schwellen mit Lebenernährenden Saaten,
Mastvieh weidet auf seiner Trift, e$ ftarren vom

Prunke
Seine Häuser; er herrscht in den Städten vol blühender

Weiber,
Herrscht mit mildem Gesek! Ihm folgen Segen und

Reichthum;
Jünglinge jauchzen umher, von junger Freude belebet,
Blühende Jungfraun spielen in Reigentånzen, und pflús

cfen,
Freudigen Herzens, Blumen der Wies' und betränzen

das Haar fich.
Uch beglücke sie ferner, du hehre regnende Göttin!

Heil dir, Mutter der Götter, o Weib des Sternebes

fåten
Himmels! Gieb mir zum Lohn des Gesangs ein ruhis

ges Leben!
Dein will ich gedenken, und andrer Feiergesånge!

Kati

Ralli m a ch u 6.

Rallimachus.

Dieser griechische Dichter lebte um die Mitte des 38ften Jahrhunderts, und war aus Cyrene in Libyen gebürtig. Von Teinen vielen, zum Theil historischen und grammatischen, Schriften haben sich nur einige wenige hte erhalten, und unter diesen rechs Hymnen, im elegischen Sylbenmaas ße, denen es nicht an Poesie des Styls, aber wohl an jener edeln Einfachheit und Würde fehlt, wodurch die meisten hos merischen Hymnen sich auszeichnen. Ich füge der nachste: henden schinen Hymne an den Apoll die Uebersegung des &ltern Grafen zu Stolberg bei, der ihrer vier in der oben gedachten Sammlung deutsch geliefert, den Schluß dieser Hymne aber etwas abgeändert hat, weil er ihm „ hier mit dem Hauche der Hofluft, die der Dichter in Alexandria ein. athmete, bemehlthaut zu seyn (chien.“

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΠΟΛΛΟΝ Α.

Οιον στο 'πόλλωνος εσάσατο δάφνινος έρπης,
Οία δ' όλον το μέλαθρον, έκας, έκας, όσις αλιτρος.
Και δή που τα θέρετρα καλά ποδι Φοίβος αράσσα,
Ούχ δράας; επένευσεν ο Δήλιος ηδύ τι φοίνιξ
Εξαπίνης, και δε κύκνος έν ήέρι καλόν αείδα.
Αυτοι νύν κατοχήες ανακλίνεθε πελάων,
Αυται δε κληίδες και γαρ θεός έκέτι μακροεν.
Οι δε νέοι μολπήν τε καές χορον εντύνεσθε.
Ω 'πόλλων και παντί φαίνεται, αλλ' ό τις εθλος.
Ο μιν ίδη, μέγας έτος· ός εκ δε, λιτές εκάνος.
Οψόμεθ', ώ Εκάεργε, και εσσόμεθ' έποτε λιτοί.
Μήτε σιωπηλήν κίθαριν, μήτ' άψοφον ίχνος
ΤΟ Φοίβα τες παίδας έχουν επιδημήσαντος,

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

Rallimachus. Eί τελέειν μέλλεσι γάμον, πολιήν τε κερεθαι,

Εσέξειν δε το τείχος επαρχαίοισι θεμεθλοις.
Ηγασάμην τες παίδας, έχει χελυς έκέτ' αεργός.
Ευφημίταίοντες επ’ Απόλλωνος αοιδη.
Εύφημιά και πόντος, ότε κλίκσιν αοιδοί
Η κιθαριν, ή τόξα, Λυκωρέος εντεα Φοίβα.
Ουδε Θέτις Αχιλήα κινύρεται αλλινα μήτης,
Οππότ' ιη παιήον, ιή παιήον ακούση.
Και μεν ο δακρυόες αναβάλλεται άλγεα πέτρος,
Οι τις ενί Φρυγίη διερος λίθος έςηρικται,
Μάρμαρον αντί γυναικός διευρόν τι χανούσης.
Ίη, ιη φθέγγεσθε κακόν μακάρεσσιν ερίζειν.
Ος μάχεται μακά ρεσσιν, εμώ βασιλη μάχοιτο.
Οι τις εμ βασιλήί, και Απόλλωνι μάχοιτο.
Τον χορόν ω 'πόλλων, ότι οι κατα θυμον αείδει,
Tιμήσει. δύναται γαρ, έπει Διά δεξιος ηςκι.
Ουδ' ο χορος μετα Φοϊβον εφ' έν μόνον ήμαρ αείσει.
Ει γαρ εθυμνος" τίς αν ου ξέα Φοϊβον αείδοι,
Χρύσεα το 'πόλλωνα, το τένδυτον, ήτ' επιπορπίς,
Η τε λύρη, το τ' αεμμα το Λύκτιον, ή τε φαρέτρη
Χρύσει και τα πέδιλα πολύχρυσος γαρ Απόλλων,
Και τε πολυκτέανος. Πυθώνί κε τεκμήριο.
Και κεν αει καλός και αει νέος" ούπoτε Φοίβε ,
Θηλείας εδ' όσσον επί χόος ήλθε παρειαϊς.
Αι δε κόμαι θυόεντα πεδω λίβεσιν έλαια.
Όυ λίπος Απόλλωνος αποφάζεσιν 29ειραι,
Αλλ' αυτήν πανάκειαν. εν ας ει δ' ώ κεν εκείνοι
Πρώ κες Βραζε πέσωσιν, ακήρια παντεγένοντο.
Τέχνη δ' άμφιλαφής και τις τόσον όσσον Απόλλων.

[ocr errors]
« ПредишнаНапред »