Графични страници
PDF файл
ePub

Symnen.

Bedeckt mit Leichen, die das Schwert erwürgt,
Die in die Grube fahren mit Schutt bedeckt,
So liegst du da, wie ein zertreten Aas;

Du solltest nicht mit jenen ein Grabmal haben,
Denn selbst hast du dein eigen Land verderbt,
Dein eigen Volk erschlagen.

Der Uebelthåter Geschlecht werd' nicht genannt
In Ewigkeit!

Gebt ihren Söhnen den Tod um ihrer Båter willen!
Daß sie nicht wieder kommen empor und erben das
Land,

Und füllen mit Städten umher die Welt!"

Aufstehen will ich ihnen entgegen, spricht

Jehovah Zebaoth.

Ausrotten will ich Babels Namen und Geschlecht,
Und Sohn und Enkel, spricht Jehovah.

Will sie zur Igelwohnung machen, zum Wassersumpf,
Sie fegen in den Schutt der Verwüstung, spricht
Jehovah Zebaoth.

Hymnen

H H m nen

anderer älterer und neuerer Dichter.

Orpheus.

Orpheus.

Es ist sehr unwahrscheinlich, daß die sechs und achtzig griechischen Hymnen, oder Teλerai, welche gewöhnlich dem Orpheus beigelegt werden, den aus der Geschichte und Fabellehre bekannten Thrazischen Weisen und Sittenverbess serer dieses Namens, der um die Mitte des 28ften Jahrh. d. W. lebte, zum Verfasser haben. Vielleicht ist ein spåtrer Dichter, Onomakritus, aus dem Zeitalter des Xerxes, Urs heber dieser Gedichte; wenigstens scheint er diese schön da mals unter dem Namen des Orpheus gangbaren Hömnen gesammelt und abgeåndert zu haben. In jedem Falle bleis ben sie, besonders in Rücksicht auf die darin vorkommende Mythologie, sehr schäßbare Refte des frühern griechischen Alterthums.

[merged small][merged small][merged small][ocr errors][merged small][ocr errors]

Orpheus. - Αγνὴ κοσμήτειρα θεῶν, ἀτελής τε τελευτὴ,
Κοινὴ μὲν πάντεσσιν, ακοινώνητε δὲ μόνη
Αὐτοπάτως, ἀπάτως, ἀρετὴ πολύγηθε μεγίςη
Ευάνθεια πλόκη, φιλία, πολύμικτε, δαῆμον.
Ηγεμόνη, κράντειρα, φερέσβιε, πάντροφε κόρη,
Αὐτάρκεια, δίκη· Χαρίτων πολυώνυμε πειθώ.
Αἰθερία, χθονία, καὶ εἰναλία μεδέεσα
Πικρὰ μὲν φαύλοισι, γλυκεῖα δὲ πειθομένοισι·
Πάνσοφε, πανδώτειρα, κομίςρια, παμβασίλεια
Αὐξιτρόφων πίειρα, πεπαινομένων δὲ λύτερα
Πάντων μέν σὺ πατὴς, μήτης, τροφὸς ἠδὲ τιθηνός
Ὠκυλόχειτα, μάχαιρα, πολύσπορος, ὡριάς, ὁρμή,
Παντοτεχνες, πλάς ειρα, πολύκτιτε, πότνια δαίμον
Αἰδία, κινησιφόρε, πολύπειρε, περίφρων
̓λενάῳ σροφάλιγγι θεὸν ῥύμα δινεύεσα
Πάνρυτε, κυκλοτερής, ἀλλοτριομορφοδίαιτε
"Ένθρονε, τιμήεσσα, μόνη τὸ κριθὲν τελέσσα,
Σκηπτέχων ἐφύπερθε, βαρυβρεμέτερα, κρατίση.
Ατρομε, πανδαμάτειρα πετρωμένη αἶσα, πυρίπνες
Αΐδιος ζωή ήδ' αθανάτη τε πρόνοια.

Πάντα σοι εἰσί τα πάντα σὺ γὰρ τάδε μένη τεύχεις,
̓Αλλὰ θεὰ λίτομαι σε, σὺν εὐόλβοισιν ἐν ὥρας
Εἰρήνην, ὑγίειαν ἄγειν, αὔξησιν ἁπάντων.

Homer.

A

Homer.

Auch die Entstehung der zwei und dreißig Hymnen, die man gemeiniglich dem Homer beilegt, ist noch zweifelhaft, ob sie gleich von einigen Schriftstellern des Alterthums als Werke dieses großen Dichters angeführt werden. Alle find fie schwerlich von ihm. Es ist bekannt, daß eine zu Moss kau aufgefundene Hymne an die Ceres erst vor einigen Jahren zu jener Anzahl hinzugekommen, und von Hrn. Ruhns Een vortrefflich kommentirt ist. Gern hått ich hier die große Hymne an den Apoll mitgetheilt, die wohl die meisten Schönheiten, und die meiste Wahrscheinlichkeit homerischen Ursprunges hat; der Kürze wegen aber wåhle ich nur folgende zwei, und begleite jede derselben mit der schönen Verdeutschung des åltern Grafen zu Stolberg, in deffen Gedichten, aus dem Griechischen übersetzt, (Hamb. 1782. gr. 8.) dreißig Homerische Hymnen befindlich find,

I.

ΕΙΣ ΔΙΟΝΥΣΟΝ,

homer.

Αμφὶ Διώνυσον, Σεμέλης ἐρικυδέος υἱὸν
Μνήσομαι, ὡς ἐφάνη παρὰ θῖν ̓ αλὸς ἀτρυγέτοιο,
Ακτῇ ἐπὶ προβλῆτι, νεηνίῃ ἀνδρὶ ἐοικος

Πρωθήβῃ καλαὶ δὲ περισσείοντο ἔθειραι,
Κυάνεαι, φᾶρος δὲ περὶ σιβαροῖς ἔχει ώμοις
Πορφύρεον. τάχα δ ̓ ἄνδρει εϋσσέλμου ἀπὸ ναὸς
Ληϊς αὶ προγένοντο θεῶς ἐπὶ οἴνοπα πόντον
Τυρσηνοί· τοὺς δ ̓ ἦγε κακὸς μόρος· οἱ δὲ ἰδόντες,
Νεῦσαν ἐς ἀλλήλους, τάχα δ' ἔκθορον αίψα δ' ἐλόντες
Εἶσαν ἐπὶ σφετέρης νηός, κεχαρημένοι ἦτορ

Υἱὸν γὰρ μιν ἔφαντο διοτρεφέων βασιλήων

[ocr errors]
[ocr errors][merged small]

Εἶναι, καὶ δεσμοῖς ἔθελον δεν αργαλέοισι.

Τὸν δ ̓ οὐκ ἴχανε δεσμὰ, λύγοι δ ̓ ἀπὸ τηλόσ ̓ ἔπιπτον
Χειρῶν ἠδὲ ποδῶν· ὁ δὲ μειδιάων ἐκάθητο
Ομμασι κυανέοισι· κυβερνήτης δὲ νοήσας,
Αὐτίκα οἷς ἑτάροισιν ἐκέκλετο, φώνησέν τε

Δαιμόνιοι, τίνα τόνδε θεὸν δεσμεύεθ ̓ ἑλόντες,
Καρτερόν; οὐδὲ φέρειν δύναταί μιν νης εὐεργής·
Η γὰς Ζεύς ὅδε γ ̓ ἐςὶν, ἢ ἀργυρότοξος Απόλλων,
Ἠὲ Ποσειδάων· ἐπεὶ οὐ θνητοῖσι βροτοῖσιν

Εἴκελος, ἀλλὰ θεοῖς, οἳ Ὀλύμπια δώματ ̓ ἔχουσιν.
Ἀλλ ̓ ἄγετ ̓, αὐτὸν ἀφῶμεν ἐπ ̓ ἠπείροιο μελαίνης
Αυτίκα· μηδ ̓ ἐπὶ χεῖρας ἰάλλετε, μή τι χολωθείς
Ὄρση ἀργαλέους, ἀνέμους, καὶ λαίλαπα πολλήν.

Ως φάτο· τὸν δ ̓ ἀρχὸς συγερῷ ἠνίπαπε μύθῳ·
Δαιμόνι'· οὖρον όρα, ἅμα δ ̓ ἱςίον ἕλκεο νηός,

Σύμπανθ ̓ ὅπλα λαβών· ὅδε δ ̓ αὖτ ̓ ἄνδρεσσι μελήσει.

1

Ελπομαι, ἢ Αἴγυπτον ἀφίξεται, ἢ ὅγε Κύπρον

Ἢ ἐς Ὑπερβορέους, ἢ ἑκας έρω· ἐς δὲ τελευτὴν
Ἔκ ποτ ̓ ἐρεῖ αὐτοῦ τε φίλους καὶ κτήματα πάντα,
Ούς τε κασιγνήτους. ἐπεὶ ἡμῖν ἔμβαλε δαίμωνο

1

“Ὣς εἰπὼν, ἷςόν τε καὶ ἰδίον ἕλκετο νηός"

*Ἔμπνευσεν δ ̓ ἄνεμος μέσον ἱςίον ἀμφὶ δ ̓ ἄρ ̓ ὅπλα
Καττάνυσαν τάχα δὲ σφιν ἐφαίνετο θαυματὰ ἔργα.
Οἶνος μὲν πρώτιςα θοὴν ἀνα νῆα μέλαινὰν
Ἡδύποτος κελάρυζ ̓ εὐώδης· ὤρνυτο δ ̓ ἐδμὴ

Αμβροσίη· ναύτας δὲ τάφος λάβε πάντας ἰδόντας.
Αὐτίκα δ ̓ ἀκρότατον παρὰ ἱτίον ἐξετανύθη
Ἄμπελος, ἔνθα καὶ ἔνθα κατεκρημνῶντο δὲ πόλλοι

Βότρυες

« ПредишнаНапред »