Графични страници
PDF файл
ePub

Nunc quoque sidereis intercipit ipse choreis Victrices hederas inter laprósque sedebo; Immortale melos, et inenarrabile carinen; Jámque nec obscurus populo miscebor inerti, Torrida due rutrjus compescit sibila Serpens, Vitabúntque oculos vestigia nostra profanos. Demissóque ferox gladio mansuescit Orion ; Este procul, vigiles Curæ, procul este, Querelæ, Stellarum nec sentit onus Maurusius Atlas. Invidiæque acies transverso tortilis hirquo. Carmina regales epulas ornare solebant,

Sæva nec anguiferos extende, Calumnia, rictos; Cùm ponduu luxus, vastæque inmensa vorago In me triste nihil, foedissima turba, potestis, Nota gulæ, et modico spumabat cena Lyao. Nec vestri sum juris ego; securáque tutus Tum, de more sedens festa ad convivia vates, Pectora, vipereo gradiar sublimis ab ictu. Æsculeâ intonsos re:limitus ab arvore crines, At tibi, chare pater, postquam non æqua meHeroúinque actus, imitandáque gesta canebat,

renti Et chaos, et positi latè fundamina nundi, Posse referre datur, nec dona rependere factis, Reptantésque deos, et alentes nuunina glandes, Sit memorasse satis, repetitáque manera grato Et nondum Ætnzo quæsitum fulmen ab antro. Percensere animo, fidæque reponere menti. Denique quid vocis modulamen ivane juvabit, Et vos, O nostri, juvenilia carmina, Jusus,

V'crborum senúsque vacans, numerique loquacis? Si modò perpetuos sperare audebitis annos,
Silvestres decet isie choros, nou Orphea, cantus, Et domini superesse rogo, lucémque tueri,
Qui tenuit fluvios, et que cubus addidit aures, Nec spisso rapient oblivia nigra sub Orco;
Carinine non cithara ; simulaclıráque functa ca- Forsitan has laudes, decantatúmque parentis
nendo

Nomen, ad exemplumn, sero servabitis æro.
Compulit lacrymas : habet bas à carmine
Jaudes.

Ad Salsillum, Poelam Romanum, ægrotantem,
Nec tu perge, precor, sacras contemnere Musas,
Nec vanas inopésque pata, quarum ipse peritus

SCAZONTES. Munere mille sonos numeros componis ad aptos ; O Musa, gressum quæ volens trahis claudum, Millibus et vocem modulis variare canoram Doctus, Arionii meritò sis nominis hæres.

Vulcanióque tarda gaudes incessu,

Nec sentis illud in loco minus gratum,
Nunc tibi quid mirum, si me genuisse poetam Quàm cùm decentes Aava Dějope suras
Contigerit, charo si tam propè sanguine juncti

Alternat aureum ante Junonis lectum;
Cogvatas artes, studiumque affine, sequamur?
Ipse volens Phæbus se dispertire duobus

Adesdum, et hæc s'is verba pauca Salsillo

Refer, Camona nostra cui tantum est cordi, Altera vona mihi, dedit altera dona parenti ;

Quámque ille magnis prætulit immerito di vis Dividuúmque Deum, genitórque puérque, tene

Hæc ergo alumnus ille Londini Milto, Tu tamen ut simuls teneras odisse Camænas,

Diebus hisce qui suum linquens nidum,

Polique tractum, pessimus ubi ventorum, Non odisse reor; neque enim, pater, ire jubebas

Insanientis impoténsque pulmonis, Quà via lata patet, quà pronior area lucri,

Pernix anijela sub Jove exercet flabra, Certáque condendi fulset spes aurea pummi :

Venit feraces Itali soli ad glebas, Nec rapis ad leges, malè custoditáque gentis

Visum superbâ cognitas urbes famâ, Jura, nec insulsis damnas clamoribus aures;

Virósque, doctæque indolem juventutis. Sed, magis excultam cupiens ditescere mentem,

Tibi optat idem hic fausta multa, Salsille, Me procul urbano strepitu, secessibus altis

Habitúmque fesso corpori penitùs sanum ;
Abductum, Aoniæ jucunda per otia ripe,

Cui nunc profımda bilis iufestat renes,
Phæbæo lateri comitem sinis ire leatum.
Officium chari taceo commune parentis ;

Præcordiisque fixa damnosum spirat;

Nec id pepercit impia, quòd tu Romano Me poscunt majora : tuo, pater optime, sumptu

Tam cultus ore Lesbium condis melos. Cùm inihi Romulex patuit facundia linguæ,

O dulce divûm munus, O Salus, Hebes Et Latii veneres, et quæ Jovis ora decebant

Germana ! Tuque, Phæbe, morborum terror, Grandia magniloquis elata vocabula Grajis,

Pythone cæso, sive tu magis Pæan Addere suasisti quos jactat Gallia flores;

Libentèr rudis, hic tuus sacerdos est. Et quam degeneri novus Italus ore loquelam

Querceta Fauni, vósque rore vinoso Fundit, barbaricos testatus voce tumultus;

Colles benigni, mitis Evandri sedes, Quæque Palæstinus loquitur mysteria vates.

Siquid salubre vallibus frondet vestris, Denique quicquid habet cælum,subjectáque cælo Levamen ægro ferte certatim vati. Terra parens, terraque et cælo interfluus aer,

Sic ille, charis redditus rursum Musis, huicquid et unda tegit, pontique agitabile mar

Vicina dulci prata mulcebit cantu. Per te nôsse licet, per te, si nôsse libebit : [mor, Ipse inter atros emirabitur lucos Dimotâque venit spectanda scientia pube,

Numa, ubi beatum degit otium æternum, Nuláque conspicuos inclinat ad oscula vultus,

Suam reclinis semper Ægeriam spectans. Ni fugisse veliin, ni sit libásse molestum.

Tumidúsque et ipse Tibris, hinc delinitus, I unc, conier opes, quisqnis malesanus avitas

Spei favebit annua colonorum; Austriaci gazas, Perüanaque regna, præoptas.

Nec in sepulchris ibit obsessum reges, Quæ potuit majora pater tribuisse, vel ipse

Nimiùm sinistro laxus irruens loro : Jupiter, excepto, donâsset ut omnia, cælo ? Non potiora dedit, quamvis et tuta fuissent, 4 Giovanni Salsilli had complimented Milton at Publ ca qui juveni commisit lumina nato, Rome in a Latin tetrastich for his Greek, Latin, Atque Hyperionios currus, et fræna diei,

and Italian, poetry. Milton, jo return, sent these Et circùm undantem radiatâ lure tiaram. elegant Scazontes to Salsilli when indisposed. Ergo cgo, jam do tæpars quamlibct ima catervæ,

WARTOX.

mus.

Sed fræna meliùs temperabit undarum,

Nos etiam in nostio modulantes flumine cygnos Adusque curvi salsa regna Portumni..

Credimus obscuras noctis sensisse per umbras,
Quà Thamesis late puris argenteus urnis
Oceani glaucos perfundit gurgite crines :

Quin et in has quondam pervenit Tityrus oras.
MANSUS'.

Sed neque nos genus incultum, nec inutile

Quà plaga septeno mundi sulcata Triune [Phæbo, Joannes Baptista Mansus, Marchio Villensis, vir Brumalem patitur longa sub nocte Boöten. ingenii laude, tum literarum studio, nec non et

Nos etiam colimus Phæbum, nos munera Phæbo bellicâ virtute, apud Italos clarus in primis est. Flaventes spicas, et lutea mala eanistris, Ad quem Torquati Tassi Dialogus extat De Halantémque crocum, perhibet nisi vana vetustas, Amicitia scriptus; erat enim l'assi amicissimus; Misimus, et lectas Druidum de gente choreas. ab quo etiain inter Campaniæ principes cele

Gens Drnides antiqua, sacris operata deorum, bratur, in illo poemate cui titulus GERUSALEM

Heroum laudes, imitandáque gesta, canebant ; ME CONQUISTATA, lib. 20.

Hinc quoties festo cingunt altaria cantu,

Delo in harboså, Graiæ de more puellze, Fra cavalier magnanimi è cortesi,

Carininibus lætis memorant Corinëida Loxo, Risplende il masso.

Fatidicámque Vpin, cum flaviconå Hecaërge Is authorem Neapoli commorantem summâ be- Nuda Caledonio variatas pectora fuco.

nevolentiâ prosecutus est, multaque ei detulit Fortunate senex, ergo, quacunque per orbem humanitatis officia. Ad hunc itaque hospes Torquati decus, et nomen celebrabitur ingens, ille, antequam ab eâ urbe discederet, ut ne in- | Claráqre perpetui succrescet fama Marini ; gratum se ostenderet, hoc carmen misit. Tu quoque in ora frequens venies plausúmque

virorum, Ilac quoque, Manse, tuæ meditantur carmina Et parili carpes iter immortale volatu. laudi

Dicetur tum sponte tuos habitasse penates Pierides, tibi, Manse, choro potissime Phoebi ;

Cynthius, et famulas venisse ad limina Musas : Quandoquidem ille alium haud æquo est dignatus Ai non sponte domum tamen idem, et regis adivit honore,

Rura Pheretiadæ, cælo fugitivus Apollo;
Post Galli cineres, et Mecænatis Hetrusci. Ille licèt magnum Alciden susceperat hospes ;
Tu quoque, si nostræ tantum valet aura Ca- Tantùm ubi clamosus placuit vitare bubulcos,
mænæ,

Nobile mansueti cessit Chironis in antrum,
Victrices hederas inter laurósque sedebis. Irriguos inter saltus, frondosáque tecta,
Te pridem magno felix concordia Tasso

Peneium propè rivum : ibi sæpe sub ilice nigrå,
Jonxit, et æternis inscripsit nomina chartis : Ad citharz strepitum, blanda prece victus amici,
Mox tibi dulciloquum non inscia Musa Marinum Exilii duros lenibat voce labores.
Tradidit; ille tuum dici se gaudet alumnum, Tum neque ripa suo, barathro nec fixa sub imo
Dum canit Assyrios divům prolixus amores; Saxa stetere loco; nutat Trachinia rupes,
Mollis et Ausonias stupefecit carmine nymphas. Nec sentit solitas, immania pondera, silvas;
Ille itidem moriens tibi soli debita vates

Emutæqne suis properant de coilibus orni, Ossa, tibi soli, supremáque vota reliquit : Mulcentúrque novo maculosi carmine lynces. Nec manes pietas tua chara fefellit amici;

Diis dilecte senex, te Jupiter æquus oportet Vidimus arridentem operoso ex ære poetam. Nascentem, et miti lustrârit luinine Phæbus, Nec satis hoc visum est in utrumque, et nec pia Atlantisque nepus ; neque enim, nisi charus ab

Diis superis, poterit magno favisse poetæ. [ortu Officia in tumulo; cupis integros rapere Orco, Hinc longæva tibi lento sub flore senectus. Quà potes, atque avidas Parcarum eludere leges: Vernat, et Æsonios lucratur vivida fusos ; Amborum genus, et variâ sub sorte peractam Nondum deciduos servans tibi froutis honores, Describis vitam, morésque, et dona Minervæ; Ingeniú inque vigens, et adultum mentis acumen. Æmulus illius, Mycalen qui natus ad altam ó mihi si inea sors talem concedat amicum, Rettulit Æolii vitam facundus Homeri,

Phæbæos decordsse viros qui tam benè nôrit, Ergo ego te, Cliûs et magni nomine Phæbi, Siquandò indigenas revocabo in carmina reges, Manse pater, jubeo longum salvere per ævum, Arturúmque etiam sub terris bella moventein ! Missus Hyperboreo juvenis peregrinus ab axe. Aut dicam invicta sociali fædere mensæ Nec tu longinquam bonus aspernabere Musam, Magnanimos heroas ; et, O modo spiritus adsit, Quæ nuper gelidå vix enutrita sub Arcto, Frangam Saxonicas Britonum sub Marte phaImprudens, italas ausa est volitare per urbes.

langes!

Tandem ubi non tacitæ permensus tempora vitæ, At Naples Milton was introduced to Giovanni Annorúmque satur, cineri sua jura relinquam, Battista Manso, marquis of Villa. Milton at Ille mihi lecto madidis astaret ocellis, leaving Naples sent this poem to Manso. He was Astanti sat erit si dicam, sim tibi curs ; a nobleman of distinguished rank and fortune, me meos artus, liventi morte solutos, had supported a military character with high re- Curaret parvå componi mollitèr urna : putation, of unblemished morals, a polite scholar, Forsitan et nostros ducat de marmore vultus, a celebrated writer, and an universal patron. It Nectens aut Paphiâ myrti aut Parnasside lauri was among his chief honours, that he had been Fronde comas, at ego securâ pace quiescam. the friend of Tasso : and this circumstance, Tum quoque, si qua fides, si præmia certa bonoabove all others, must have made Milton ambiti

rum, ous of his acquaintance.

Ipse ego cælicolûm semotus in æthera divům, VOL. VII.

Nu

cessant

ARGUMENTUM.

cessus;

Quò labor et mens pura vehunt, atque ignea | Aut avidos terrere lupos præsepibus altis; virtus,

Quis fando sopire diem, cantúque, solebit ? Secreti hæc aliquâ mundi de parte videbo, Ite domum impasti, domino jam non racat, Quantum fata sivunt; et, totâ mente serenum

agni. Ridens, purpureo suffundar lumine vultus, Pectora cui credam ? quis me lenire docebit Et simul æthereo plaudam mihi lætus Olympo. Mordaces curas, quis longam fallere noctem

Dulcibus alloquiis, grato cùm sibilat igni
Molle pyrum, et nucibus strepitat focus, et ma-

Jus Auster
EPITAPHIUM DAMONIS.

Miscet cuncta foris, et desuper intonat ulmo?

Ite domum impasti, domino jam non vacat, Thyrsis et Damon, ejusdem viciniæ pastores, Cùm Pan æsculeå somnum capit abditus umbrâ,

Aut æstate, dies medio dum vertitur axe, (agni. eadem studia sequuti, à pueritia amici erant, ut qui plurimùm. Thyrsis animi causâ pro- | Pastorésque latent, stertit sub sepe colonus ;

Et repetunt sub aquis sibi nota sedilia nympbæ, fectus peregrè de obitu Damonis nuncium accepit. * Demùm posteà reversus, et rem ità

Quis mihi blanditiásque tuas, quis tum mibi risus, esse comperto, se, suámque solitudinem, hoc Cecropiósque sales referet, cultrsque lepores?

Ite domum impasti, domino jam non vacat, carmine deplorat. Damonis autem sub personå hic intelligitur Carolus Deodatus ex urbe Atjam solus agros, jam pascua solus oberro,

agni. Hetruriæ Lucâ paterno genere oriundus, cætera Anglas; ingenio, doctrinâ, clarissimisque Hic serum expecto ; supra caput imber et Eurus

Sicubi ramosæ dersantur vallibus umbræ ; cæteris virtutibus, dum viveret, juvenis egre- Triste sonant, fractæque agigata crepuscula silvæ. gius.

lte domum impasti, dominu jam non vacat, Himerides nymphæ (nam vos et Daphuin, et Hy

agni.

(herbis Et plorata diu meministis fata Bionis,) [lan, Heu, quam culta mihi priùs arva procacibus Dicite Sicelicum Thamesina per oppida carmen: Involvuntur, et ipsa situ seges alta fatiscit! Quas miser effudit voces, quæ murmura Thyrsis, Ionuba neglecto marcescit et uva racemo, Et quibus assiduis exercuit antra querelis,

Nec myrteta juvant; ovium quoque tædet, at illæ Flumináque, fontesque vagos, nemorúmque re-Merent, in'que suum convertunt ora magistrum.

[altam Ite domum impasti, domino jam non racat, Dum sibi præreptum queritur Damona, neque

agni. Luctibus exemit noctem, loca sola pererrans. Tityrus ad corylos vocat, Alpbesibæus ad ornos, Et jam bis viridi surgebat culmus aristâ,

Ad salices Aegon, ad Aumina pulcher Amyntas; Et totidem fiaras numerabant horrea messes, “ Hîc gelidi fontes, hîc illita gramina musco, Ex quo summa dies tulerat Damona sub umbras, Hic Zephyri, hîc placidas interstrepit arbutus Nec dum aderat Thyrsis; pastorem scilicèt illum

undaş :" Dulcis amor Musæ Thusca retinebat in urbe :

Ista canunt surdo, frutices ego pactus abibam. Ast ubi mens expleta domum, pecorisque relicti Ite domum impasti, domino jam non vacat, Cura vocat, simul assuetâ seditque sub ulmo,

agni, Tum verò amissum tum denique sentit amicum, Mopsus ad hæc, nam me redeuntem furte potárat, Cæpit et immensum sic exonerare dolorem. (Et callebat avium linguas, et sidera Mopsus,) Ite domum impasti, domino jam non vacat, Thyrsi, quid hoc?” dixit, “ quæ te aquit imagni.

proba bilis ? Hei mihi! quæ terris, quæ dicam numina cælo, Aut te perdit amor, aut te malè fascinat astrum; Postquam te immiti rapuerunt funere, Damon!

Saturni grave sæpe fuit pastoribus astrum, Siccine nos linquis, tua sic sive nomine virtus Intimáque obliquo figit præcordia plumbo." Ibit, et obscuris numero sociabitur umbris ?

Ite domum impasti, domino jam non vacat, At non ille, animas virgâ qui dividit aureâ,

agni.

(turum est ? Ista velit, dignumque tui te ducat in agmen, Mirantur nymphæ, et “ quid te, Thyrsi, fuIgnavúmque procul pecus arceat omne silentûm. Quid tibi vis ?" aiunt ; “nou hæc solet esse juIte domum impasti, domino jam non vacat, agni.

Nubila frons, oculique truces, vultúsque sereri; Quicquid erit, certè nisi me lupus ante videbit, Ilļa choros, lusúsque leves, et semper amorem Indeplorato non comminucre sepulchro,

Jure petit: bis ille miser qui serus amavit.” Constabitque tuus tibi honos, longùmque vigebit Ite domum impasti, domiuo jam non vacat, Inter pastores : Mli tibi vota secundo

agni. Solvere post Daphnin, post Daphnin dicere laudes, Venit Hyas, Dryopéque, et filia Baucidis Aegle, Gamebunt, dun rura Pales,dum Faunus, amabit : Docta modos,cit haræque sciens, sed perdita fastu Si quid id est,priscámque fidem coluisse, piúmque Venit klumanii Chloris vicina flucnti; Palladiásque artes, sociúmque habuisse canoruin, Nil ine blanditiæ, nil me solantia verba, Ite domum impasti, domino jam non vacat, Nil me, si quid adest, movet, aut spes ulla fuagni.

[Damon;

turi, Hæc tibi certa mavent, tibi erunt hæc præmia, Ite domum impasti, domino jam non vacat, At mihi quid tandem Get modd ? quis mibi fidus

agni. Hærebit laieri comes, ut tu sape sulebas Hei mihi ! quam similes ludunt per prata jurenFrigoribus duris, et per loca feta pruinis, Omnes unanimi secum sibi lege sodales ! (ci, aut rapido sub sole, siti morientibus berbis? Nec magis hunc alio quisquam secernit amicum Sive opus in magnos fuit eminùs ire leones,

De grege ; sic densi veniunt ad pabula thoes,

ventæ

ævum

In'que vicem hirguti paribus junguntur onagri: Et tandem Armoricos Britonum sub lege colonos ;
Lex eadem pelagi ; deserto in littore Proteus Tum gravidam Artro, fatali fraude, lögernen
Agmina Phocarum numerat, vilisque volucrum Mendaces vultus, assumptaque Gorlöis arma,
Passer habet semper quicum sit, et omnia circum Merlini dulus. O mihi tuoi si vita supersit,
Farra libens volitet, serò sua tecta revisens ; Tu procul annosâ pendebis, fistula, pinu,
Quem si sors letho objecit, seu milvus adunco Multùm oblita mihi ; aut patriis mutata Camcenis
Fata tulit rostro, seu stravit arundine fossor, Brittonicum strides, quid enim ? omnia non licet
Protinùs ille alium socio petit inde volatu. Non sperâsse uni licet omnia, mi satis ampla (uni,
Nos durum genus, et diris exercita fatis

Merces, et mihi grande decus (sim ignotus in
Gens bomines, aliena animis, et pectore discors;
Vix sibi quisque parem de millibus invenit unum; Tum licèt, externo penitusque inglorius orbi,)
Aut si sors dederit tandem non aspera votis, Si me flava comas legat Usa, et potor Alauni,
Illum inopina dies, quâ non speraveris horâ, Vorticibúsque frequens Abra, et nemus omne
Surripit æternum linquens in sæcula damnum.

Treantæ, Ite domum impasti, dominojam non vacat,agni. Et Thamesis meus ante omnes, et fusca metallis Heu quis me ignotas traxit yagus error in oris Tamara, et extremis me discant Orcades undis. Ire per aëreas rupes, Alpémque nivosam ! Ite domum impasti, domino jam non vacat,agni. Ecquid erat tanti Romam vidisse sepultam, Hæc tibi servabam lentâ subcortice lauri, (sus, (Quamvis illa foret; qualem dum viseret olim, Hæc, et plura simul; tum quæ mihi pocula ManTityrus ipse suas et oves et rura reliquit ;) Mansus, Chalcidicæ non ultima gloria ripæ, Ut te tam dulci possem caruisse sodale! Bina dedit, mirum artis opus, mirandus et ipse, Pussem tot maria alta, tot interponere montes, Et circum gemino cælaverat argumento: Tot silvas, tot saxa tibi, flyviósque sonantes ! In medio rubri maris unda, et odoriferum ver, Ah certè extremùm licuisset tangere dextram, Littora longa Arabum, et sudantes balsama silvæ, Et benè compositos placidè morientis ocellos, Has inter Phenix, divina avis, unica terris, Et dixisse, “ Vale, nostri memor ibis ab astra." Cæruleùm fulgens diversicoloribus alis,

Ite domum impasti, dominojam non vacat, agni. Auroram vitreis surgentem respicit undis ; Quamquam etiam vestri nunquam meminisse pi- Parte aliâ polus omnipatens,et magnus Olympus: Pastores Thusi, Musis operata juventus, [gebit, Quis putet? hîc quoque Amor, pictæque ju nube Hic Charis, atque Lepos ; et Thuscus tu quoque! pbaretræ, Jamon,

Arma corusca faces, et spicula tincta pyropo; Antiquâ genus unde petis Lucumonis ab urbe.

Nec tenues animas, pectúsque ignobile vulgi, O ego quantus eram, gelidi cùm stratus ad Arni Hinc ferit; at,circum flammantia lumina torquens, Murmura,populeúmque nemus,quà molliorherba, Semper in erectum spargit sua tela per orbes Carpere nunc violas,nunc summas carpere myrtos, Impiger, et pronos nunquam collimat ad ictus : Et potui Lycidæ certantem audire Menalcam ! Hinc mentes ardere sacræ, formæque deorum. Ipse etiam tentare ausus sum; nec, puto, multum Tu quoque in his, nec me fallit spes lubrica, Displicui ; nam sunt ut apud me, munera vestra, ,

Damon,

[abiret Fiscellæ, calathique, et cerea vincla cicutæ :

Tu quoque in his certè es, nam quò tua dulcis Quin et nostra suas docuerunt nomina fagos Sanctáque simplicitas, nam quò tua candida virEt Datis, et Francinus, erant et vocibus ambo Nec te Lethæo fas quæsivisse sub orco,

(tus ? Et studiis noti, Lydorum sanguinis ambo. Nec tibi conveniunt lacrymæ; nec flebimus ultra:

Ite domum impasti,domino jam non vacat, agni. Ite procul, lacrymæ; purum colit æthera Damon, Hac mihi tum læto dictabat ruscida luna, Æthera purus habet, pluvium pede reppulit arDum solus teneros claudebam cratibus hædos.

cum; Ah quoties dixi, cùm te cinis ater habebat, Heroúmqne animas inter,divósque perennes, Nunc canit, aut lepori nunc tendit retia Damon, Æthereos haurit latices, et gaudia potat Vimina nunc texit, varios sibi quod sit in usus ! Ore sacro. Quin tu, coeli post jura recepta, Et quæ tum facili sperabam mente futura Dexter ades, placidúsque fave quicunque vocaris. Arripui voto levis, et præsentia finxi ; (retardat, Seu tu noster eris Damon, sive æquior audis “ Heus bone ! numquid agis ? nisi te quid fortè Diodatus, quo te divino nomine cuncti Imus ? et argutâ paulùm recibamus in umbrâ, Cælicola nôrint, silvisque vocabere Damon. Aut ad aquas Colni, aut ubi jugera Cassibelauni? Quod tibi purpureus pudor, et sine labe juventus Tu mibi percurres niedicos, tua gramina, succos, Grata fuit, quòd nulla tori libata voluptas, Helleborúmque, bumilésque crocos, foliúmque En etiam tibi virginei servantur honores; hyacinthi,

[dentům.” Ipse caput nitidum cinctus rutilante coronâ,
Quasque habet ista palus herbas, artesque me- Læráque frondentis gestans umbracula palmæ,
Ah pcreant, berbæ, pereantartésque medentûm, Æternùm perages immortales hymenæos;
Gramina, postquam ipsi nil profecere magistro ! antus ubi, choreisque furit lyra mista beatis,
Ipse etiam, nam nescio quid mihi grande sonabat testaSionæv bacchantur et Orgia thyrso.
Fistula, ab undecimâ jam lux est altera nocte,
Et tum fortè novis admôram labra cicutis,
Dissiluere tamen ruptâ compage, nec ultra (sim

Jan. 23, 1646.
Ferre graves potuere sonos: dubitó quoque ne
Turgidu us, tamenet referam: vos cedite,silvæ.

AD JOANNEM ROUSIUM, OXONI Ite domum impasti, domipojam non vacat,agni. ENSIS ACADEMIE BIBLIOTHECA. Ipse ego Dardanias Rutupina per æquora puppes

RIUM'.
Dicam, et Pandrasidos regnum vetus (nogeniæ,
Brennumque Arviragúmque duces, priscúmque

De libro Poematum amisso, quem ille sibi denud
Belinum,

"John Rouse, or Russe, master of arts, fellow mitti postulabat, ut cum aliis nostris in Biblio

Antristrophes thecâ publicâ reponet, Ode. Ode tribus constat Strophis, totidemque Antistro-Quin tu, libelle, nuntii licèt mal phis, una demum Epodo clausis ; quas, ta

Fide, vel oscitantiâ, metsi omnes nec versuum numero, nec certis Semel erraveris agmine fratrum, ubique colis exactè respondeant, ità tamen se

Seu quis te teneat specus, cuimus, commodè legendi potius, quàm ad an

Seu qua te latebra, forsan unde vili tiquos concinendi modos rationem spectantes.

Callo tereris institoris insulsi, Alioquin hoc genus rectiùs fortassè dici mo.

Lætare felix : en iterum tibi nostrophicum debuerat. Metra partim sunt Spes nova fulget, posse profundam xalà oxíow, partim &#chedupiva. Phaleucia quæe Pugere Lethen, vebique superam sunt, Spondæum tertio loco bis admittunt,

In Jovis aulam, remige pennâ : quod idem in secundo loco Catullus ad libitum fecit.

Strophe 3.

Nam te Roüsius sui
Strophe i.

Optat peculi, numeróque justo
Gemelle cultu simplici gaudens liber,

Sibi pollicitum queritur abesse ; Fronte licèt gemina,

Rogátque venias ille, cujus inclyta Munditiéque nitens non operoså ;

Sunt data virûm monumenta curæ :
Quem manus attulit

Téque adytis etiam sacris
Juvenilis olim,
Sedula tamen haud nimii poetæ ;

Voluit reponi, quibus et ipse præsidet,

Æternorum operum custos fidelis; Dum vagus Ausonias nunc per umbras,

Quæstorque gazæ nobilioris, Nunc Britannica per vireta lusit,

Quàm cui præfuit lön,
Insons populi, barbitóque devius

Claras Erechtheides,
Indulsit patrio, mox itidem pectine Daunio Opulenta dei per templa parentis,
Longinquum intonuit melos

Fluvósque tripodas, donáque Delphica,
Vicinis, et humum vix tetigit pede:

lön, Actæâ genitus Creuså. Antistrophe.

Antistrophe. Quis te, parve liber, quis te fratribus

Ergo, tu visere lucos Subduxit reliquis dolo?

Musarum ibis amạnos; Cùm tu missus ab urbe,

Diámque Phobi rursus ibis in domum, Ducto jugitèr obsecrante amico,

Oxoniã quam valle colit, Illustre tendebas iter

Delo posthabitâ, Thamesis ad incunabula

Bifidóque Parnassi jugo: Cærulei patris,

Ibis honestus, Fontes ubi limpidi

Postquam egregiam tu quoque sortem Aonidum, thyasúsque sacer,

Nactus abis, dextri prece sollicitatus amici. Orbi notus per immensos

Illic legeris inter alta nomina Temporum lapsus redeunte cælo,

Authorum, Graiæ simul et Latina
Celebérque futurus in ævum:

Antiqua gentis lumina, et verum decus.
Strophe 2.

Epodos. :
Modò quis deus, aut editus deo,
Pristinam gentis miseratus indolem,

Vos tandem, haud vacui mei labores, (Si satis noxas luimus priores,

Quicquid hoc sterile fudit ingenium, Mollique luxu degener otium,)

Jam serò placidam sperare jubeo Tollat nefandos civium tumultus,

Perfunctam invidia requiem, sedésque beatas, Almáque revocet studia sanctus,

Quas bonus Hermes, Et relegatas sine sede Musas

Et tutela dabit solers Roüsi;

[longe Jam penè totis finibus Angligenûm ;

Qud neque lingua procax vulgi penetrabit, atque Immundásque volucres,

Turba legentûm prava facesset : Unguibus imminentes,

At ultimi nepotes, Figat Apollineâ pharetra,

Et cordâtior ætas; Phineámque abigat pestem procul amne Pega. Judicia rebus æquiora forsitan seo?

Adhibebit, integro sinu.

Tam, livore sepolto, of Oriel College Oxford, was elected chief librarian Si quid meremur sana posteritas sciet, of the Bodleian, May 9, 1620. He died in April, Ruisio favente. 1652, and was buried in the chapel of his college.

END OF VOL. VII.

Erratum. Line 5 of L’Allegro, page 475, forsads read spreads,

Printed by W. Flint,

Old Bailey.

« ПредишнаНапред »