Графични страници
PDF файл
ePub

Tunc memini elarique ducis, fatrisque verendi, Segnes rumpe moras, et nil, precor, obstet eunti
Intempestivis ossa cremata rogis:

Et festinantis nil remoretur iter.
E memini Heroum, quos vidit ad æthera raptos, Ipse ego Sicanio frænantem carcere ventos
Flevit et amissos Belgia tota duces.

Æolon, et virides sollicitabo Deos,
At te præcipuè luxi, dignissime præsul, Cæruleámque suis comitatam Dorida Nymphis;
Wintoniæque olim gloria magna tuæ;

Ut tibi dent placidam per sua regna viam. Delicui fletu, et tristi sie ore querebar,

At tu, si poteris, celeres tibi sume jugales, “ Mors fera, Tartareo diva secunda Jovi, Vecta quibns Colchis fugit ab ore viri; Nonne satis quod sylva tuas persentiat iras, Aut queis Triptolemus Scythicas devenit in oras,

Et quòd in berbosos jus tibi detur agros? Gratus Eleusinâ missus ab urbe puer. Quodque aflata tuo marcescant lilia tabo, Atque ubi Germanas favere videbis arenas,

Et crocus, et pulchræ Cypridi sacra rosa ? Ditis ad Hamburgæ mænia ftecte gradum, Nec sinis, ut semper fluvio contermina quercus Dicitur occiso quæ ducere nomen ab Hama, Miretar lapsus prætereuntis aquæ ?

Cimbrica quem fertur clava dedisse neci. Et tibi succumbit, liquido quæ plurima celo Vivit ibi antiquæ clarus pietatis honore

Evehitur pennis, quamlibet augur, avis. Præsul, Christicolas pascere doctus ores : Et quæ mille nigris errant animalia sylvis ; Ille quidem est animæ plusquam pars altera Et quot alunt mutum Proteos antra pecus.

nostræ ; Invida, tanta tibi cùm sit concessa potestas,

Dimidio vitæ vivere cogor ego. Quid juvat humanå tingere cæde manus? Hei mihi! quot pelagi, quot montes interjecti, Nobiléque in pectus certas acuisse sagittas, Me faciunt aliâ parte carere mei !

Semideámque animam sede fugâsse sua ?" Cha ille mihi, quàm tu, doctissime Grajům, Talia dum lacrymans alto sub pectore volvo, Cliniadi, pronepos qui Telamonis erat ;

Roscidus occiduis Hesperus exit aquis, Quàmque Stagyrites generoso magnus alumno, Et Tartessiaco submerserat æquore currum Quem peperit Libyco Chaonis alma Jovi. Phoebus, ab Eoo littore mensus iter :

Qualis Amyntorides, qualis Philyrëius heros Nec mora, membra cavo posui refovenda cubili, Myrmidonum regi, taliset ille mihi.

Condiderant oculos nóxque sopórque meos : Primus ego Aonios, illo præunte, recessus Cùm mihi visus eram lato spatiarier agro; Lustrabam, et bifidi sacra vireta jugi;

Heu ! nequit ingenium visa referre meum. Pieriósque hausi latices, Clióque favente, Ilic puniceâ radiabant omnia luce,

Castalio sparsi læta ter ora mero. Ut matutino cùm juga sole rubent,

Plammeus at signum ter viderat arietis Æthon, Acveluti cùm pandit opes Thaumantia proles, Induxitque auro lanea terga novo; Vestitu nituit multicolore solum.

Bisque novo terram sparsisti, Chlori, senilem Non dea tam variis ornavit floribus hortos

Gramine, bisque tuas abstulit Auster opes: Alcinoi, Zephyro Chloris amata levi.

Necdum ejus licuit mihi lumina pascere vultu, Flumina vernantes lambunt argentea campos,

Aut linguæ dulces aure bibisse sonos. Ditjor Hesperio flavet arena Tago.

Vade igitur,cursúque Eurum præverte sunorum; Serpit odoriferas per opes levis aura Favoni, Quàm sit opus monitis res docet, ipsa vides,

Aura sub innumeris humida nata rosis, Inrenies dulci cum conjuge fortè sedentem, Talis in extremis terræ Gangetidis oris

Mulcentem gremio pignora chara suo: Luciferi regis fingitur esse domus.

Forsitan aut veterum prælarga volumina patrum Ipse racemiferis dum densas vitibus umbras, Versantem, aut veri Biblia sacra Dei; Et pellucentes miror ubique locos,

Cælestive animas saturantem rore tenellas, Ecce! mihi subito Præsul Wintonius astat,

Grande salutiferæ religionis opus. Sidereum nitido fulsit in ore jubar;

Utque solet, multam sit dicere cura salitem, Vestis ad auratos defluxit candida talos,

Dicere quam decuit, si modò adesset, herun. lufula divinum cinxerat alba capat.

Hæc quoque, paulum oculos in humum defix Dúmque senex tali incedit venerandus amictu,

modestos, Intremuit læto florea terra sono.

Verba verecundo sis memor loqui: Agmina gemmatis plaudunt cælestia pennis, Hæc tibi, si teneris vacat inter prælia Musis,

Pura triumphali personat æthra tuba. [lutat, Mittit ab Angliaco littore fida manus. Quisque novum amplexu comitem cantùque sa Accipe sinceram, quamvis sit sera, salutem;

Hósque aliquis placido misit ab ore sonos; Fiat et hoc ipso gratior illa tibi. “Nate, veni, et patrii felix cape gaudia regui, Sera quidem, sed vera fuit, quam casta recepit

Semper abhinc duro, nate, labore vaca." Icaris à lento Penelopeia viro.
Dixit, et aligeræ tetigerunt nablia turmæ, Ast ego quid volui manifestum tollere crimen,

At mihi cum tenebris aurea pulsa quies. Ipse quod ex omni parte levare nequit ?
Hlebam turbatos Cephaleià pellice somnos; Arguitur tardus meritò, noxám.que fatetur,
Talia contingant somnia sæpe mihi !
ELEG. IV. Anno ætatis 18.

English merchants at Hamburgh, was Milton's

private preceptor, before he was sent to SaintAd Thomam Junium præceptorem suum, apud Paul's school. This Thomas Young was doctor

mercatores Anglicos Hamburgæ agentes, Pastoris Thomas Young a member of the Assembly of Dimunere fungentem'.

vines, where he was a constant attendant, and EURRE per immensum subitò, mea litera, pon- nuus, defended by Milton; and who from a lon

one of the authors of the book called Smectymtum, I, pete Teutonicos læve per æquor agros;

don preachership in Duke's Place was preferred

by the parliament to the mastership of Jesus Col.. * Thomas Young, now pastor of the church of lege in Cambridge.

Et pudet officium deseruisse suum.

ELEG. V. Anno ætatis 20.
Tu modo da veniam fasso, veniamque roganti;
Crimina diminui, quæ patuere, solent.

In aduentum veris.
Non ferus in pavidos rictus diducit hiantes,
Valnifico pronos nec rapit ungue leo.

In se perpetuo Tempus revolubile gyro
Sæpe sarissiferi crudelia pectora Thracis

Jam revocat Zephyros vere tepente novos ; Supplicis ad meestas delicuere preces:

Induitúrque brevem Tellus reparata juventam, Extensæque manus avertunt fulminis ictus,

Jámque soluta gelu dulce virescit humus. Placat et iratos hostia parva Deos.

Fallor? an et nobis redeunt in carmina vires, Jámque diu scripsisse tibi fuit impetus illi,

Ingeniúmque nihi munere veris adest? Neve moras ultra ducere passus Amor;

Munere veris adest, iterúmque vigescit ab illo, am vaga Fanı refert, heu nuntia vera malo

(Quis putet?) atque aliquod jam sibi poscit rum!

opus. In tibi finitimis bella tumere locis;

Castalis ante oculos,bifidumque cacumen oberrat, Teque tuámque urbem truculento milite cingi,

Et mihi Pyrenen somnia nocte ferunt; Et jam Saxonicos arma parâsse duces.

Concitáque arcano fervent mihi pectora motu, Te circum latè campos populatur Enyo,

Et furor, et sonitus me sacer intus agit. Et sata carne virûm jam cruor arva rigat;

Delius ipse venit, video Penëide lauro Germanisque suum concessit Thracia Martem,

Implicitos crines; Delius ipse venit. llluc Odrysios Mars pater egit equos;

Jam mihi mens liquidi raptatur in ardua cæli, Perpetuóque comans jam deflorescit oliva,

Pérque vagas nubes corpore liber eo ; Fugit et ærisonam Diva perosa tubam,

Pérque umbras, pérque antra feror, penetralia Fugit lo! terris, et jam non ultima virgo

vatum, Creditur ad superas justa volâsse domos.

Et mihi fana patent interiora deûm; Te tamen interea belli circumsonat horror,

Intuiturque animus toto quid agatur Olympo, Vivis et ignoto solus inopsque solo;

Nec fugiunt oculos Tartara cæca meos. Et, tibi quam patrii non exhibuere penates,

Quid tam grande sonat distento spiritus ore? Sede peregrinâ quæris egenus opem.

Quid parit hæc rabies, quid sacer iste furor? Patria, dura parens, et saxis sævior albis

Ver mihi, quod dedit ingenium, cantabitur illo;

Profuerint isto reddita dona modo.
Spumea quæ pulsat littoris unda tui,
Siccine te decet innocuos exponere fætus,

Jam, Philomela, tuos, foliis adoperta novellis, Siccine in externam ferrea cogis humum?

Instituis modulos, dum silet omne nemus: Et sinis, ut terris quæraut alimenta remotis

Urbe ego, tu sylvà, simul incipiamus utrique,

Et simul adventum veris uterque canat.
Quos tibi prospiciens miserat ipse Deus,
Et qui læta feruat de cælo nuntia, quique,

Vers lo! rediere vices; celebremus honores Quæ via post cineres ducat ad astra, docent ?

Veris, et hoc subeat Musa perennis opus. Digna quidem, Stygiis quæ vivas clausa tenebris, Jam sol, Æthiopas fugiens Tithoniáque arva, Æternâque animæ digna perire fame!

flectit ad Arctöas aurea lora plagas. Haud aliter vates terræ Thesbitidis olim

Est breve noctis iter, brevis est mora noctis Pressit inassueto devia tesqua pede,

opacæ, Desertasque Arabum salebras, dum regis Achabi

Horrida cum tenebris exula illa suis. Effugit, atque tuas, Sidoni dira, manus:

Jámque Lycaonius, plaustrumtcæleste, Bootes Talis et, horrisono laceratus membra flagello,

Non longâ sequitur fessus ut ante vià;

Nunc etiam solitas circum Jovits atria toto
Paulus ab Æmathiâ pellitur urbe Cilix
Piscosæque ipsum Gergessæ civis lësam

Excubias agitant sidera rara polo:
Finibus ingratus jussit abire suis.

Nam dolus, et cædes, et vis cum nocte recessit, At tu sume animos; nec spes cadat anxia ris,

Neve Giganteum Dii timuere scelus. Nec tua concutiat decolor ossa metus.

Fortè aliquis scopuli recubans in vertice pastor, Sis etenim quamvis fulgentibus obsitus armis,

Roscida cùm primo sole rubescit humus, Intenténtque tibi millia tela necem,

Hac, ait, hac certè caruisti nocte puella, At nullis vel inerme latus violabitur armis,

Phæbe, tuâ, celeres quæ retineret equos. Déque tuo cuspis nulla cruore bibet.

Læta suas repetit silvas, pharetrámque resumit Namque eris ipse Dei radiante sub ægide tutns;

Cynthia, luciferas ut videt alta rotas; Ille tibi custos, et pugil ille tibi :

Et, tenues ponens radios, gaudere videtur Ille, Sionææ qui tot sub mænibus arcis

Officium fieri tam breve fratris ope. Assyrios fudit nocte silente viros;

“ Desere," Phoebus ait, “ thalamos, Aurora, Inqne fugam vertit quos in Samaritadas oras

seniles; Misit ab antiquis prisca Damascus agris;

Quid juvat effæto procubuisse toro ? Terruit et densas pavido cum rege cohortes,

Te manet Æolides viridi venator in herba ; Aere dum vacuo buccina clara sonat,

Surge, tuos ignes altus Hymettus habet.” Cornea pulvereum dum verberat ungula campum, Flava verecundo dea crimen in ore fatetur,

Et matutinos ociùs urget equos.
Currus arenosam dum quatit actus humum,
Auditúrque hinnitus equorum ad bella ruentůn, Exuit invisam Tellus rediviva senectam,
Et strepitus ferri, murmuráque alta virûm.

Et cupit amplexus, Phoebe, subire tuos :
Et tu (quod superest miseris) sperare memento. Et cupit, et digna est : quid enim formosius illa,
Et tua magnanimo pectore vince mala;

Panditut omniferos luxuriosa sinus, Nec dubites quandoque frui melioribus annis,

Atque Arabum spirat messes, et ab ore venusto Atque iterum patrios posse videre lares.

Mitia cum Paphiis fundit amoma rosis;
Ecce ! corronatur sacro frons ardua luco,

Cingit at Idram pinea turris Opim;

Vix Cybele mater, vix sibi tuta Ceres;' Et vario madidos intexit flore capillus,

Atque aliquam cupidus prædatur Oreada Faas Floribus et visa est posse placere suis.

nus, Floribus effusos ut erat redimita capillos,

Consulit in trepidos dum sibi Nympha pedes ; Tænario placuit diva Sicana deo.

Jámque latet, latitánsque cupit malè tecta videri, Aspice, Phæbe, tibi faciles hortantur amores, Et fugit, et fugiens pervelit ipsa capi.

Mellitásque movent flamina verna preces : Dii quoque non dubitant cælo præponere sylvas, Cinnameâ Zephyrus leve plaudit odorifer alá, Et sua quisque sibi numina lucus habet :

Blanditiásque tibi ferre videntur aves. Et sua quisque diu sibi numina lucus habeto, Nec sine dote tuos temeraria quærit amores Nec vos arboreâ, dii, precor, ite domo.

Terra, nec optatos poscit egena toros ; Te referant miseris te, Jupiter, aurea terris Alma salutiferum medicos tibi gramen in usus Sæcla; quid ad vimbus aspera tela redis ?

Præbet, et hinc titulous adjuvat ipsa tuos : Tu saltem lentè rapidos age, Phæbe, jugales, Quòd, si te pretium, si te fulgentia tangunt Quà potes, et sensim tempora veris eant ;

Munera, (muneribus sæpe cocmptus amor) Brumáque productas tardè ferat hispida noctes, Illa tibi ostentat quascunque sub a quore vasto, Ingruat et nostro scrior umbra polo.

Et superinjectis montibus, abdit opes. Ah quoties, cùm tu clivoso fessus Olympo

In vespertinas præipitaris aquas, “Cur te,” inquit, “ cursu languentem, Phæbe,

ELEG. VI. diurno Hesperiis recipit cærula Mater aquis ?

Ad Carolum Deodatum ruri commorantem, Quid tibi cum Tethy? Quid cuin Tartesside lymphâ ?

Qui cum Idibus Decemb. scripsisset, et sua cara Dia quid immundo peruis ore salo ?

mina excusari postulis; et si solito minùs essext Frigora, Phæbe, meå meliùs capabis in umbrâ; bona, quod inter lantitias, quibus erat ab amicie Huc ades, ardentes imbue rore comas.

exceptus, haud satis felicem operam Musis dare se Mollior egelidâ veniet tibi somnus in herbâ ; posse affirmabat, hoc hobuit responsum,

Huc ades, et gremio lumina pone meo. Quáque jaces, circum mulcebit lenè susurrans

Muito tibi sanam non pleno ventre salutem, Aura per humentes corporafus rosas.

Quâ tu, distento, fortè carere potes. Nec me (crede mihi) terrent Semelëia fata, At tua quid nostram prolectat Musa camcenam, Nec Phaetonteo fumidus axis equo :

Nec sinit optatas posse sequi tenebras ? Cùm tu, Phæbe, tuo sapientiùs uteris igni ; Carmine scire velis quàm te redamémque coHuc ades, et gremio lumina pone meo.”

Jámque ; Sic Tellus lasciva suos suspirat amores;

Crede mihi, vix hoc carmine scire queas. Matris in exemplum cætera turba ruunt: Nam neque noster amor modulis includitur Nune etenim toto currit vagiis orbe Cupido,

arctis, Languentésque fovet solis ab igue faces : Nec venit ad claudos integer ipse pedes. Insonuere novis lethalia cornua nervis,

Quàm benâ solennes epulas, hilarémque DeTriste micant ferro tela corusca novo:

cembrem, Jánique vel invictam tentat superâsse Dianam, Pestáque celifugam quæ coluere deum,

Qua que sedet sacro Vesta pudica foco, Deliciasque refers, biberni quadia ruris Ipsa senescentem reparat Venus annua formam, Haustáque per lepidos Gallica musta focos ! Atque iterum tepido creditur orta mari.

Quid quereris refugam vino dapibúsque Marmoreas juvenes clamant Hymenæe! per

poesin ?

(amat. urbes,

Nec puduit Phæbum virides gestässe corymLittus, lo Hymen! et cava saxa sonant. Atque hcderam lauro præposuisse suæ. (bos, Cultior ille venia, tunicâque decentior aptâ, Sa piùs Aoniis clamavit collibus, Euæ ! Puniceum redolet vestis odora crocum.

Mista Thyonëo turba novena choro. Egredir úrque frequens, ad amani gaudia veris, Naso Corallæis mala carmina misit ab agris: Virgineos auro cincta puella sinus:

Non illic epulæ, non sata vitis erat. Votum est, cuique suum, votum est tamen om- Quid nisi vina, rosásque, racemiterumque Ly. nibiis linum,

aum, Ut sibi, quem capiat, det Cytherea virum. Cantavit brevibus Teia Musa modis? Nanc quoque septenà modulatur arundine pastor, Pindaricosque inflat numeros Teumesius Euan,

Et sua, quæ jungat, carmina Phyllis habet. Et redolet sumptum pagina quæque merum Nisita nocturno placat sua sidera cantı,

Dum gravis eversu currus crepat axe supinus, Deiphina sque leves ad vada summa vocat. Et volat Eléo pulvere fuscus eques. Jupiter ipse aito cum conjuge ludit Olympo, Quadrimóque madens Lyricep Romanus laccho, Convocat et famulos ad sua festa deos.

Dulcè canit Glyceran, favicomámque Chloen. Nunc etiam Satyri, cùm sera crepuscula sur- Jam quoque lauta tibi generoso inensa paratu gunt,

Mentis alit vires, ingeniúmque fovet. Pervolitant celeri florea rura choro;

Massica fæcundam despumant pocula venam, Sylvanúsque suâ cyparissi fronde revinctus, Fundis et ex ipso condita metra cado.

Semicapérque deus, semideúsque caper. Addimus his artes, fusúmque per intima PhæQuæque sub arboribus Dryades latuere vetustis,

buin Per juga, per solos expatiantur agros.

Corda ; favent uni Bacchus, Apollo, Ceres, Fer sata iuxuriat fruticetáque Mænalius Pan, Scilicet haud mirum, tam dulcia carmina per te

Numine composito, tres peperisse deos. In genus humanum quid inania dirigis arına ? Nunc quoque Thressa tibi cælato barbitos auro Non valet in fortes ista pharetra viros. Josokat, arguta mollitèr icta manu ;

Non tulit hoc Cyprius, neque enim deusulus Auditurque chelys suspensa tapetia circum,

ad iras Virgineos tremulâ quæ regat arte pedes.

Promptior, et duplici jam ferus igne calet. Illa tuas saltem teneant spectacula Musas, Ver erat, et summæ radians per culmina villæ

Et revocent, quantum crapula pellit iners. Attulerat primam lux tibi, Maie, diem : Crede mihi, dum psallit ebar, comitatáque At mihi adhuc refugam quærebant lumina plectrum

noctem, Implet odoratos festa chorea tholos,

Nec matutinum sustinuere jubar. Percipies tacitum per pectora serpere Phæbum, Astat Amor lecto, pictis Amor impiger alis; Quale repentinus permeat ossa calor;

Prodidit astantem mota pharetra deum : Pérque puellares oculos, digitumque sonantem, Prodidit et facies, et dulce mipantis ocelli, Irruet in totos lapsa Thalia sinus.

Et quicquid puero dignum et Amore fuit. Namque Elegia levis multorum cura deorum est, Talis in æterno juvenis Sigeins Olympo

Et vocat ad numeros quemlibet illa suos ; Miscet amatori pocula plena Jovi;
Liber adest elegis, Eratóque, Cerésque, Venúsque, Aut, qui formosas pellexit ad oscula nymphas,
Et cum purpureâ matre tenellus Amor.

Thiodamantæus Naiade raptus Hylas. Talibus indè licent convivia larga poetis, Addiderátque iras, sed et has decuisse putares, Sæpiùs et veteri commaduisse mero.

Additerátque truces, nec sine felle, minas. At qui bella refert, et adulto sub Jove coelum, “Et, miser, exemplo sapuisses tutiùs,” inquit, Heroásque pios, semideósque duces,

“ Nunc, mea quid possit dextera, testis eris. Et nunc sancta canit superûni consulta deorum, Inter et expertos vires numerabere nostras, Nunc latrata fero regna profunda cane,

Et faciam vero per tua damna fidem. Ille quidem parcè, Samii pro more magistri, Ipse ego, si nescis, strato Pythone superbum Virat, et innocuos præbeat herba cibos;

Edomui Phæbum, cessit et ille mihi; Stet prope fagineo pellucida lympha catillo, Et quoties meminit Peneidos, ipse fatetur

Sobriáque é puro pocula fonte bibat. (tus, Certiùs et graviùs tela nocere mea. Additur buic scelerisque vacans, et casta juven- Me nequit adductum curvare peritiùs arcum, Et rigidi mores, et sine labe manus.

Qui post terga solet vincere, Parthus eques : Qualis, veste nitens sacrá, et lustralibus undis, Cydoniúsque mihi cedit venator, et ille Surgis ad infensos, augur, iture deos.

Inscius uxori qui necis author erat. Hoc ritn vixisse ferunt post rapta sagacem Est etiam nobis ingens quoque victus Orion, Lumina Tiresian, Ogygiúmque Livon,

Herculeæque manus, Herculeúsque comes. Et lare devoto profugum Calchanta, senémque Jupiter ipse licèt sua fulmina torqueat in me, Orpheon, edoinitis sola per antra feris;

Hærebunt lateri spicula nostra Jovis. Sic dapis exiguus, sic rivi potor Homerus Cætera, que dubitas, meliùs mea tela do. Dulichium vexit per freta longa virum,

cebunt, Et per ionstrificam Perseiæ Phoebados aulam, Et tua non levitèr corda petenda mihi. Et vada fæmincis insidiosa sonis;

Nec te, stulte, tuæ poterunt defendere Musæ, Perque tuas, rex ime, domos, ubi sanguine nigro Nec tibi Phæbæus porriget anguis opem." Dicitur umbrarum detinuisse greges.

Dixit ; et, aurato quatiens mucrone sagittam, Diis etenim sacer est vates, dirûmque sacerdos; Evolat in tepidos Cypridos ille sinus.

Spirat et occultum pectus, et ora, Jovem. At mihi risuro tonuit ferus ore minaci,
At tu, siquid agam, scitabere (si modò saltem Et mihi de puero non metus ullus erat.
Esse putas tanti noscere siquid agam,)

Et modd quà nostri spatiantur in urbe Quirites, Paciferum canimus coelesti semine regem,

Iit inodò villarum proxima rura placent. [rum, Paustáque sacratis sæcuia pacta libris ; Turba frequens, faciéque simillima turba deaVagitúmque Dei, et stabalantem paupere tecto, Splendida per medias itque reditque vias :

Qui suprema stiu cum Patre regna colit; Auctáque Ince dies gemino fulgore coruscat ; Stelliparúmque polum, modulantésque athere Fallor ? An et radios hinc quoque Phoebus turmas,

habet? Et subitò elisos al sna sana deos.

Hæc ego non fugi spectacula grata severus; Dona quirlem dedimus Christi natalibus illa, Impetus et qud me fert juvenilis, agor; Ilia sub aurvam lux mihi prima tulit.

Luinina luminibus malè providus obvia misi, Te qucque pressa manent patriis meditata ci- Neve oculos potui continuisse meos. cutis,

Unam fortè al is supereminuisse notabam ; Tu mihi, cui recitem, judicis instar eris.

Principium nostri lux erat illa mali.

Sic Venus optaret mortalibus ipsa videri,
ELEG. VII. Anno Ætatis 19.

Sic regina dellm conspicienda fuit.

Hanc memor objecit nobis malus ille Cupido, Xovdim, blanda, tuas leges, Amathusia, nôram, Solus et hos nobis texuit ante dolos. Et Paphio vacuum pectus ab igne fuit.

Nec procul ipse vafer latuit, multæque sagittæ, Sæpe cupidineas, puerilia tela, sagittas,

Et facis à tergo grande pependit onus : Atque tunn spreri, maxime, numen, Amor.

nunc ciliis hæsit, nunc virginis ori; Tu, puer, iubelles, dixi, transfige columbas; In silit binc labiis, insidet inde genis : Conveniunt tenero mollia bella duci:

Et quascunque agilis partes jaculator oberrat, Aut de passeribus timidos age, parve, triumphos; Hei mihi! mille locis pectus inerme ferito Hee sunt militiæ digna trupbea tuæ.

Protinùs insoliti subierunt corda furores; VOL. VII.

MI

Nec mora;

Uror amans intus, flammáque totus eram,

II. In eandem.
Interea, misero quæ jam mihi sola placebat,
Ablata est oculis, non reditura, meis.

Siccine tentästi cælo donâsse läcobum,
Ast ego progredior tacitè querebundus, et excors, Quæ septemgemino, Bellua, monte lates?
Et dubius volui sæpe referre pedem.

Ni meliora tuum poterit dare munera bumen, Findor, et hæc remanet : sequitur pars altera Parce, precor, donis insidiosa tuis. votum,

Ille quidem sine te consortia serus adivit Raptáque tam subitd gaudia flere juvat.

Astra, nec inferni pulveris usus ope. Sic dolet amissum proles Junonia cælum, Sic potiùs fædos in coelum pelle cucullos, Inter Lemniacos præcipitata focos :

Et quot habet brutos Roma profana deos : Talis et abreptum solem respexit, ad Orcum Namque hac aut aliâ nisi quemque adjuveris Vectus ab attonitis Amphiaräus equis.

arte,
Quid faciam infelix, et luctu victus ? Amores Crede mihi, cæli vix bene scandet iter.

Nec licet inceptos ponere, neve sequi.
O utinam, spectare semel mihi detur amatos

III. In eandem.
Vultus, et coram tristia verba loqui!
Forsitan et duro non est adamante creata, PURGATOREM animæ derisit läcobus ignem,

Fortè nec ad nostras surdeat illa preces ! Et sine quo superùm non adeunda domus. Crede mihi, nullus sic infelicitèr arsit;

Frenduit hoc trinå monstrum Latiale corona, Ponar in exemplo primus et unus ego.

Movit et borrificum cornua dena minax. Parce, precor, teneri cùm sis deus ales amoris, “ Et nec inultus," ait, “ temnes mea sacra, Pugnent officio nec tua facta tuo.

Britanne :
Jam tuus O! certè est mihi formidabilis arcus, Supplicium, spretâ relligione, dabis.

Nate deâ, jaculis, nec minùs igne, potens: Et, si stelligeras unquam penetraveris arces, Et tua fumabunt nostris altaria donis,

Non nisi per fammas triste patebit iter." Solus et in superis tu mihi summus eris. O quàm funesto cecinisti proxima vero, Deme meos tandem, verùm nec deme, furores; Verbáque ponderibus vix caritura suis !

Nescio cur, miser est suavitèı omnis amans: Nam prope Tartareo sublimè rotatus ab igni, Tu modò da facilis, posthæc mea siqua fatura Ibat ad æthereas, umbra perusta, plagas.

est,

Cuspis amaturos figat ut una duos.

IV. In eandem.
Quem modo Roma suis devoverat impia diris,

Et Styge damnârat Tænarióque sinn;
Hunc, vice mutatâ, jam tollere gestitad astra,
Et cupit ad superos

evehere usque

deos.

Hæc ego mente olim lævå, studióque supino,

Nequitiæ posui vana trophæa meæ.
Scilicèt abreptum sic me malus impulit error,

Indocilisque ætas prava magistra fuit :
Donèc Socraticos umbrosa Academia rivos

Præbuit, adınissum dedocuitque jugum. Protinùs, extinctis ex illo tempore flammis,

Cincta rigent multo pectora nostra gelu. Unue suis frigus metuit puer ipse sagittis,

Et Diomedeam vim timet ipsa Venus!.

V. IN INVENTOREM BOMBARDE,

LAPETIONIDEM laudavit cæca vetustas,

Qui.tulit ætheream solis ab axe facem ;
At mihi major erit, qui lurida creditur arina,

Et trifidum fulmen, surripuisse Jovi.

VI. Ad LEONORAM Romæ canentem'. EPIGRAMMATUM

Angelus unicuique suus, sic credite gentes,
LIBER,

Obtigit æthereis ales ab ordinibus.
Quid mirum, Leonora, tibi si gloria major ?

Nam tua præsentem vox sonat ipsa Deum. I. IN PRODITIONEM BOMBARDICAM. Aut Deus, aut vacui certè mens tertia cæli,

Per tua secretò guttura serpit agens; Cum simul in regem nuper satrapásque Bri- Serpit agens, facilisque docet mortalia corda tannos

Sensim immortali assuescere posse sono. Ausus es infandum, perside Fauxe, nefas, Quòd si cuncta quidem Deus est, per cuactáque Fallor? An et initis voluisti ex parte videri,

fusus, Et pensare malâ cum pietate scelus?

In te unâ loquitur, cætera mutus habet.
Scilicet hos alti missurus ad atria cæli,
Sulphureo curru, flammivolisque rotis :

VII. Ad eundem.
Qualiter ille, feris caput inviolabile Parcis,
Liquit lördanios turbine raptus agros.

ALTERA Torquatum cepit Leonora poetam, I These lines are an epilogistic pallinode to

Cujus ab insano cessit amore furens the last elegy. The Socratic doctrines of the sha.y Academe soon broke the bonds of beauty.

Adriana of Mantua, for her beauty surIn other words, his return to the university. named the Fair, and her daughter Leonora Ba

They were probably written, when the Latin roni, the lady whom Milton celebrates in these poems were prepared for the press in 1645. three Latin epigrams, were esteemed by their

WARTON. contemporaries the finest singers in the world,

[ocr errors]
« ПредишнаНапред »